30 jaar Chirojongens

Het wordt stilaan een traditie om elke 5 jaar een feestweekend in elkaar te boksen. Ook in het jaar 1988 doen we niet onder en vieren we het 30-jarig bestaan van onze jeugdbeweging. Een verklede optocht, tentoonstelling en receptie, mosselsouper, eucharistieviering en een spelnamiddag passeren allemaal de revue in het weekend van 5 en 6 november.

Het feestjaar is een waar succes, want het ledenaantal gaat opnieuw een mooi stuk de hoogte in. Ondertussen weten de zonen Lips zowat 1/3e van de leidingsploeg in te palmen.

 

Memoires hit 1991
Montenau….ik zal het nooit vergeten. Als eerste jaar speelclubber voor de eerste keer voor 10 dagen weg van mama en papa. Op weg naar het onbekende. Maar al vlug voelde ik me zeer sterk thuis tussen die grote tenten op die enorme bivakweide. Samen met de smurfen op zoek naar Gargamel, of met leider Bart (of moest ik nu ‘papa’ zeggen, ik ben er nog altijd niet uit) op stap gaan en aan de oever van een rivier een vuurtje maken en zelf ons eten maken… Waauw… dit moest ik mijn mama vertellen! Maar er was zoveel om te vertellen, ik kon het niet allemaal onthouden. En dan… die bezoekdag… eindelijk zag ik ze nog eens, maar groot was het verdriet toen ze opnieuw weg- gingen. Troostende woorden van grote Aspiranten, en opeens kon er opnieuw gelachen worden, toen leider Jacques in botsing kwam met een rakker en van zijn stokje ging. Na 10 dagen…thuiskomen en zeggen: het was leuk, dit wil ik nog doen! Montenau…ik zal het nooit vergeten….

In 1991 vallen de Sloebers wegens leidingtekort opnieuw weg. De 6-jarigen moeten vanaf nu een jaartje langer wachten om hun eerste stappen in het Chiroleven te wagen. De 7-jarigen worden bij de Speelclub gevoegd.

Maredsous ’92 …een bijna volledig tentenbivak. In tegenstelling tot een écht tentenbivak, is de keuken binnen gevestigd en heeft de speelclub het geluk om binnen te kunnen slapen. Maar laat het duidelijk zijn dat op het bivak de weergoden alles geschonken hebben wat er te schenken viel. Van gloeiende hitte, tot stortregens met donder en bliksem. En aangezien het allemaal nog niet zo lang is geleden herinnert iedereen zich misschien wel nog de hete bezoekdag, of de legendarische pater Thierry die er als enige in slaagt de Speelclub langer dan een kwartier stil te houden.

Op 29 december 1992 moeten we afscheid nemen van François Van Nieuwenhove. Al van halfweg de jaren ’60 is hij een grote steun voor de Chirojongens en de proost. Negentien jaar lang is hij samen met zijn vrouw Herna paraat geweest op de bivakken om te koken.

Na 35 jaar neemt Georges Bulcke afscheid van de Chirojongens. Als onderpriester van de O.L.V.-parochie van Nieuwpoort wordt hij eind augustus 1993 benoemd tot priester in het kleine Boezinge en moet hij op die manier onverbiddelijk afscheid nemen van ‘zijn’ Chiro.